Macht, geld en de nieuwe wereldorde

De komst van de digitale euro en de controle op koolstofuitstoot leiden tot een totalitair systeem. In plaats van fysiek geweld kiest Europa voor slimme dwang: contant geld wordt langzaam maar zeker volledig nutteloos gemaakt. Een externe crisis, zoals oorlog, fungeert als katalysator om digitale rantsoenering en programmeerbaar geld door te drukken. Uiteindelijk verandert geld van een simpel ruilmiddel in een instrument dat ons gedrag, onze aankopen en uiteindelijk onze eigen persoonlijke vrijheid volledig gaat bepalen.

"We sell you the paper, we take the gold." Die zin vat samen wat er in de schaduw van het financiële systeem gebeurt. Een privaat bedrijf — Tether — heeft zich een stukje monetaire soevereiniteit toegeëigend dat historisch aan staten toekwam. Het werkt zo: u geeft Tether een dollar, u krijgt een USDT-token. Tether koopt er staatsobligaties mee, incasseert de rente — meer dan $1 miljard per kwartaal — en zet die om in goud. U houdt het papier. Zij houden het goud. U draagt het risico. Zij incasseren de winst. Dit is geen complot. Het is een volkomen legale, door de VS gefaciliteerde asymmetrie. Maar het is een asymmetrie die vraagt om een naam: seigniorage. En het is een constructie die een systeemrisico verbergt dat niemand echt in de hand heeft. Wat gebeurt er als de storm omslaat? Dat antwoord ontbreekt. En dat is precies waarom u dit artikel moet lezen.

De oorlog in Oekraïne is geen plotselinge uitbarsting van geweld, maar het tragische eindpunt van een decennialange geopolitieke misrekening. Wat wij sinds 24 februari 2022 meemaken, is het symptoom van een systeemcrisis die geworteld is in de keuze voor expansie boven stabiliteit, hegemonie boven diplomatie, en economische belangen boven menselijk welzijn. Een nuchtere analyse van de feiten dwingt tot een ongemakkelijke conclusie: het Westen heeft, door consequent de veiligheidsbelangen van Rusland te negeren en via financiële druk de Oekraïense soevereiniteit uit te hollen, de voorwaarden geschapen voor het grootste gewapende conflict in Europa sinds 1945.

Er is een getal dat u de laatste tijd steeds vaker in de krant zult tegenkomen, en het zou u eigenlijk 's nachts wakker moeten houden: de Amerikaanse staatsschuld is de grens van 39 biljoen dollar gepasseerd. Nog veelzeggender dan dat astronomische bedrag is een ander feit: de rente die Washington jaarlijks over die schuld betaalt, is inmiddels hoger dan het complete Amerikaanse defensiebudget. Met andere woorden: de Verenigde Staten geven meer geld uit aan het aflossen van het verleden dan aan het beschermen van de toekomst. Dat klinkt als een probleem dat vanzelf tot een crisis moet leiden. En toch, wie de geschiedenis kent, weet dat overheden zelden simpelweg "omvallen". Ze hebben een heel arsenaal aan instrumenten om een onhoudbare schuld toch houdbaar te laten lijken — instrumenten die niet de staat, maar u, de spaarder, de rekening laten betalen. In dit artikel neem ik u mee door dat arsenaal, en leg ik uit waarom de route die nu wordt ingeslagen waarschijnlijk de meest pijnlijke is: niet omdat hij zo hard aankomt, maar juist omdat u hem nauwelijks voelt aankomen.

Japan ondergaat een historische koerswijziging. Onder leiding van premier Takaichi keert het gigantische staatspensioenfonds GPIF (1,8 biljoen dollar) af van het beleid van Shinzo Abe uit 2014. Waar het Japans kapitaal jarenlang de wereld over trok op zoek naar rendement, wordt het nu massaal gerepatrieerd. Dit geld moet de binnenlandse economie, AI en de defensie versterken.

De Amerikaanse staatsschuld is opgeblazen tot meer dan $39 biljoen en de rentelast overtreft inmiddels het defensiebudget. Er is nog maar één uitweg over: een extreme herwaardering van goud. Maar die redding heeft een prijs — China wint mee.